ΔέσεΠώς το τρέξιμο με βοήθησε με τις ημικρανίες
Η πρώτη φορά που φόρεσα αθλητικά, έδεσα τα κορδόνια μου και βγήκα έξω να τρέξω, ήταν 2 μήνες μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις. Εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζα ένα θέμα υγείας με ημικρανίες — έναν πονοκέφαλο που σε αναγκάζει να σταματήσεις τα πάντα και να κλειστείς στο σκοτάδι.
Ένα τυχαίο ξεκίνημα
Δεν είχα σκοπό να τρέξω. Είχα βγει με τον αδερφό μου, ο οποίος θα έκανε την καθημερινή του προπόνηση, απλώς για να του κάνω παρέα στο περπάτημα μέχρι το γήπεδο. Από περιέργεια, μόλις εκείνος μπήκε στον ρυθμό του τρεξίματος, μπήκα και εγώ μαζί του.
Κάπως έτσι, εκείνη τη μέρα, έτρεξα για πρώτη φορά το πρώτο μου χιλιόμετρο χωρίς να σταματήσω. Παρά τη δυσκολία μου στις ανάσες και τον πόνο στα πόδια, συνειδητοποίησα κάτι απρόσμενο: με ανακούφισε από τον πονοκέφαλο που είχα.
Από συνήθεια, τρόπος ζωής
Από εκείνη τη μέρα, το τρέξιμο μπήκε στην καθημερινή μου ζωή. Αν κάποιος μου έλεγε εκείνη την πρώτη μέρα, που δυσκολευόμουν να αναπνεύσω μετά από ένα μόνο χιλιόμετρο, ότι κάποτε θα έτρεχα 15 χιλιόμετρα συνεχόμενα και θα ονειρευόμουν έναν μαραθώνιο, μάλλον δεν θα τον πίστευα.
Πέρα από τη σωματική αλλαγή, το τρέξιμο μου έμαθε κάτι πιο βαθύ: να πειθαρχώ τον εαυτό μου και, με κάθε ανάσα, να κοιτάω μπροστά. Δεν ξέρω αν είναι οι ενδορφίνες, η ρουτίνα ή απλώς ο καθαρός αέρας — ξέρω όμως ότι οι μέρες που τρέχω, οι ημικρανίες μου είναι σαφώς λιγότερες.
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και διστάζεις να ξεκινήσεις — θυμήσου ότι κι εγώ ξεκίνησα τυχαία, χωρίς στόχο. Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι να δέσεις τα κορδόνια σου και να βγεις έξω. 🏃♀️
← Πίσω στο Blog